پسر بچه اي بود كه اخلاق چندان خوبي نداشت و خيلی زياد عصبانی می شد خودش هم از اين قضيه ناراحت بود ولی نمی تونست کاری بکنه . موضوع رو که با پدرش درميون گذاشت پدرش پس از مدتی فکر کردن ، جعبه اي ميخ به او داد و گفت هر بار كه عصباني مي شوي بايد يك ميخ به ديوار بكوبي.
روز اول ، پسر بچه 37 ميخ به ديوار كوبيد . طي چند هفته بعد ، همان طور كه ياد مي گرفت چگونه عصبانيتش را كنترل كند ، تعداد ميخهاي كوبيده شده به ديوار كمتر مي شد . حداقل او فهميد كه كنترل عصبانيتش آسانتر از از كوبيدن ميخها بر ديوار است .....
به پدرش گفت و پدرش نيز پيشنهاد داد هر روز كه ميتواند عصبانيتش را كنترل كند ، يكي از ميخها را از ديوار بيرون آورد.
روزها گذشت و پسر بچه بالاخره توانست به پدرش بگويد كه تمام ميخها را از ديوار بيرون آورده است . پدرش دست پسر بچه را گرفت و به كنار ديوار برد و گفت : پسرم !!! تو كار خوبي انجام دادي . اما به سوراخهاي ديوار نگاه كن . ديوار هرگز مثل گذشته نمي شود . وقتي تو در هنگام عصبانيت ، حرفهايي مي زني ، آن حرفها هم چنين آثاري به جاي ميگذارند . تو مي تواني چاقويي در دل انسان فرو كني و آن را بيرون آوري . اما هزاران بار عذر خواهي فايده ندارد ، آن زخم سر جايش است . زخم زبان هم به اندازه زخم چاقو دردناك است.